W Sanoku podobnie, jak w Krośnie rozpoczęto grać w tenisa w latach dwudziestych XX w. W okresie tym tenis uprawiano w dwóch miejscach. Jeden z kortów znajdował się przy budynku Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” przy ul. Mickiewicza. Na obiekcie tym rywalizowali w szczególności członkowie towarzystwa. Drugim miejscem tenisowej rozrywki był kort rodzinny Belesińskich, mieszczący się wówczas przy zbiegu ulic Lipińskiego i Waryńskiego. W niezbędny sprzęt sportowy do tej dyscypliny sportu mieszkańcy zaopatrywali się do 1939r w drogerii Jana Hydzika. Niestety jak na ówczesne czasy tenis był sportem zbyt drogim dla większości sanockiej społeczności. W okresie XX-lecia międzywojennego tenis w Sanoku traktowano jedynie jako sposób na spędzenie wolnego czasu. Dlatego też nie zorganizowano żadnej drużyny. Do wyróżniających się tenisistów w tym okresie należeli: Leszek i Barbara Nowakowie, Maria Słuszkiewicz, Zygmunt Słuszkiewicz, Tadeusz Słuszkiewicz, Józef i Janina Teodorowiczowie, Emilia Myćka. Również wysoki poziom prezentowali studenci oraz młodzież pracująca: Mikler, Tadeusz Nazarkiewicz, Zygmunt i Jan Beluchowie, Zbigniew Dańczyszyn, Bogusław Najbar, Zygmunt Leszczyński.
   Po II wojnie światowej nie zapomniano o tenisie również w Sanoku. Tuż po wyzwoleniu miasta w 1945r. na kortach ocalałych po wojnie przy budynku TG „Sokół” zaczęli się pojawić pierwsi zwolennicy tenisa.
   Należeli do nich Kazimierz Baranowicz, Kazimierz Stafiej, Roman Poprawski, Jerzy Rogacz, Bogusław Najbar, Zbigniew Dańczyszyn, Jan Bezucha, Tadeusz Nazarkiewicz, Eugeniusz Czerepaniak. W 1947r. wznowiono zorganizowaną działalność sportową. Wówczas to pracownicy górnictwa naftowego w Sanoku powołali Robotniczy Klub Sportowy „Sanoczanka”, który dwa lata później przyjął nazwę „Związkowiec”. Pod koniec 1950r. naftowcy znaleźli się federacji chemików i przyjęto nazwę „Unia”, by po roku ponownie zmienić nazwę na „Górnik”. Głównymi inicjatorami rozwoju tenisa w klubie byli Zbigniew Dańczyszyn i Eugeniusz Czerepaniak. Już w pierwszym roku istnienia sekcji rozegrano tenisowe mistrzostw Sanoka, w których zwyciężył Z. Dańczyszyn, pokonując w finale E. Czerepaniaka. Pierwsze spotkanie drużynowe Sanoczanie rozegrali z zespołem „Czuwaju” Przemyśl. Mecz zakończył się sukcesem „Sanoczanki”, w stosunku 5:1. Barwy klubu reprezentowali wówczas E. Czerepaniak, Z. Dańczyszyn, J. Bezucha, T. Nazarkiewicz.W 1948r. tenisiści z Sanoka brali jeszcze udział w turnieju tenisowym w Krośnie, w którym zwyciężył Z. Dańczyszyn, pokonując w finale ponownie E. Czerepaniaka. W kolejnych sezonach sekcja tenisa w szybkim tempie rozwija się. Pojawili się nowi utalentowani zawodnicy. Jednak w zawodach o mistrzostwo Sanoka na pierwszy plan wysuwały się pojedynki pomiędzy E. Czerepaniakiem, a Z. Dańczyszynem. Bardzo ciekawa była również rywalizacja tych zawodników z czołowymi tenisistami Krosna Z. Ukleją i T. Malarskim. W 1953r. prężnie działająca sekcja tenisa, dzięki pracy społecznej, wybudowała dwa nowe korty, a przy nich szatnię z sanitariatami.
   Niemal równocześnie z tenisem tworzonym przez pracowników sanockiej nafty powstała sekcja tenisa w 1948r. w Klubie Sportowym „Wagon”. Sekcję tą powołano z inicjatywy Tadeusza Nazarkiewicza. Początkowo swoje mecze entuzjaści tenisa rozgrywali na kortach obok kina „Pokój”, następnie na kortach przy ul. Mickiewicza, aż po kilku latach oddano do użytku własny kort obok stołówki fabrycznej, przy ul. Lipińskiego. W pierwszych latach tenisistom KS „Stal” (nazwa przyjęta od 1949r.) trudno było nawiązać walkę w mistrzostwach ligi wojewódzkiej z zespołami „Resovii” Rzeszów, „Stali” Stalowa Wola, „Legii” Krosno, „Stali” Mielec, „Stali” Łańcut, „Stali” Rzeszów, czy „Górnika” Sanok. Sanoczanie jednak szybko się uczyli i zdobywali niezbędne doświadczenie, by w latach 1953-55 stać się równorzędnymi rywalami dla wszystkich drużyn w województwie. Barwy „Stali” bronili wówczas: Tadeusz Nazarkiewicz, Eugeniusz Nowosielski, Józef, Adam i Leopold Baszakowie, Eugeniusz Michniowski, Adam Olearczyk, Genowefa Ilczyszyn, Halina Hydzik, Leokadia Wosachło, Marian Oleański, Bolesław Bogaczewicz. Zawodnicy ci wielokrotnie uczestniczyli w indywidualnych mistrzostwach województwa rzeszowskiego, jednak o sukcesy było bardzo trudno. Pierwsi sięgnęli po nie juniorzy. W 1953r. w grach pojedynczych tytuły Mistrzów Sanoka dobyli G. Ilczyszyn oraz w grze mieszanej G. Ilczyszyn/L. Baszak.
   W 1957r. nastąpiła fuzja dwóch sanockich klubów „Górnika” i „Stali”, co oznaczało stworzenie w Sanoku silnej drużyny tenisowej. Nowo utworzony klub przyjął nazwę RKS „Sanoczanka”, by w 1960r. zmienić nazwę na KS „Stal” Sanok. Czołową postacią sekcji tenisowej stał się zawodnik, a zarazem szkoleniowiec E. Czerepaniak, który przez kolejne 10 lat pełnił również funkcję kierownika zarówno sekcji tenisa, jak i sekcji tenisa stołowego. W niedługim czasie pojawiły się pierwsze sukcesy. W latach 1961-64 seniorzy oraz juniorzy trzykrotnie zdobyli drużynowe mistrzostwo województwa. Wówczas to pasmo sukcesów rozpoczął najbardziej utalentowany sanocki tenisista Stefan Tarapacki – trzykrotnie zostając indywidualnym mistrzem okręgu. Obok niego wyróżniające się postacie to: Bogusław Bogaczewicz, Janusz Galik i Jan Kobylański. Cała czwórka w 1963r. została powołana do reprezentacji okręgu na mecz międzymiastowy Rzeszów – Kraków. W latach 1961-65 sekcja tenisa liczyła ponad 40 zawodników. W okresie tym tenisiści rozegrali 39 spotkań mistrzowskich, 15 meczy towarzyskich, uczestniczyli w 8 turniejach oraz dwukrotnie walczyli o wejście do II ligi. Niestety drużyny z okręgu krakowskiego były dla sanockich tenisistów zbyt mocne. W 1966r. S. Tarapacki zdobył wicemistrzostwo województwa i uplasował się n drugim miejscu wśród najlepszych tenisistów województwa, J. Kobylański zajął 9 pozycje, a E. Czerepaniak 14 miejsce. Spośród seniorek Ewa Bałdys sklasyfikowana została na 6 miejscu, a Halina Hydzik na 7. W kolejnych latach seniorzy kończyli rozgrywki w klasie okręgowej w czołówce i w dalszym ciągu awans do II ligi był poza zasięgiem Sanoczan. W turniejach indywidualnych swój talent potwierdzał S. Tarapacki, a jego ślady poszedł Wojciech Kosim, który w 1969r. zdobył tytuł Mistrza Okręgu seniorów. Pojawił się wówczas w sekcji kolejny talent Daniel Czerepaniak. Zdobył on trzykrotnie mistrzostwo okręgu w singlu do 12 i 18 lat oraz dwukrotnie mistrzostwo okręgu w deblu do 12 i 18 lat. Pomimo znacznego rozwoju tenisa w „Stali” Sanok w 1972r. sekcję rozwiązano. Wpłynęła na to przede wszystkim trudna sytuacja finansowa klubu. Dzięki usilnym zabiegom oddanych działaczy sekcję tenisa przejęło Sanockie Przedsiębiorstwo Budowlane, powołując Sanocki Klub Tenisowy. Ponownie głównym organizatorem był Eugeniusz Czerepaniak, który łączył funkcję wiceprezesa z funkcją trenera. W 1973r. rozbudowano obiekty tenisowe, budując trzeci kort oraz nowy budynek klubowy. Coraz lepsza baza przyciągał szersze rzesze młodzieży. Z pod trenerskiej ręki E. Czerepaniaka wyszło wielu młodych uzdolnionych tenisistów oraz kilku mistrzów i wicemistrzów okręgu z Edyta Dubiel, Arturem Bobko i Emilianem Zadarko na czele. Szczególnie E. Dubiel może poszczycić się znacznymi osiągnięciami. Została ona trzykrotną mistrzynią makroregionu Małopolski oraz ćwierćfinalistką prestiżowego turnieju ogólnopolskiego na kortach „Warszawianki” o Puchar B. Tomaszewskiego. W okresie tym szczególny nacisk postawiono na szkolenie najmłodszych adeptów tenisa. W Sanoku organizowano turnieje i spartakiady dla młodzieży. W latach osiemdziesiątych, pomimo braku sukcesów w kategorii seniorów, prawidłowe szkolenie młodzieży dobrze wróżyło rozwojowi tenisa w Sanoku.